عدالتخواهی
اگر چه من نیز معتقدم توسعه سیاسی و رسیدن به دموکراسی، روندی تدریجی است و باید در این راه از افراط و تفریط پرهیز نمود، اما باید دانست در این دوره ی ریاکاری و چاپلوسی و " نان به نرخ روز خوری " که اپیدمی شده است و فراگیر، و در زمانی که مردم از درخواست حقوق خود و ابراز عقیده و رای خویش ناتوان یا ترسانند، انسانهایی هستند که منشا مرض و بیماری را یافته و کوشیده اند"نه با مبارزه مسلحانه و راه انداختن خون و خونریزی"، بلکه با سلاح مقدس قلم ، مردم را آگاه کنند و حقوقشان را بنمایند و در این راه نه دست به معامله های پشت پرده ی نفرت انگیز زدهن و نه حقیقت را فدای مصلحت و مصلحت اندیشیهای پست نموده اند.
افسوس که امروز خواستن حق و درخواست عدالت و شایسته سالاری، تعبیر به افراط گری می شود و ساکت ماندن و راضی شدن به ستم و ترسان به گوشه ای خزیدن، سیاست ورزی و اندیشه ورزی.
گویند عالمی بر پای رییس دزدانی که به دار آویخته شده بود، بوسه زد و گفت: به پای کسی که در راه هدفش تا این حد بالا رفته است، بوسه باید زد.
اما دوره ی قهرمان سازی و فرد پرستی گذشته است. همه باید در راه رسیدن به هدفمان و رسیدن به عدالت و آزادی و توسعه، مردانه تا پای جان بیایستیم.
یاد همه کسانی که در راه آزادی، عدالت و سرفرازی ایران تا پای جان ایستادند تا سرفرازی ابدی نصیب آنان و سرافکندگی و نفرین ابدی نصیب قاتلان آنان و ترسویان جامعه باشد، گرامی باد.....