ایران من و شما

قصه نیستم که بگویی

                   نغمه نیستم که بخوانی

                                           صدا نیستم که بشنوی

                                                                   یا چیزی چنان که بیبینی

                                                                                                یا چیزی چنانکه بدانی

                                من درد مشترکم

                                                           مرا فریاد کن...

درخت با جنگل سخن می گوید

                                    علف با صحرا

                                                             ستاره با کهکهشان

                                                                                           و من با تو سخن می گویم

نامت را به من بگو

                             دستت را به من بده

                                                             حرفت را به من بگو

                                                                                                    قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

                     با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

                                                        و دستهایت با دستان من آشناست

                                                                                 در خلوت روشن با تو گریسته ام

 برای خاطر زندگان 

                                 و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

                                                                                              زیباترین سرودها را

                            زیرا که مردگان این سال

                                                        عاشق ترین زندگان بوده اند

دستت را به من بده

                                       دستهای تو با من آشناست

                                                                                ای دیر یافته! با تو سخن می گویم

بسان ابر که با توفان

               بسان علف که با صحرا

                                   بسان باران که با دریا

                                                        بسان پرنده که با بهار

                                                                           بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من ریشه های تو را یافته ام

                                 زیرا که صدای من با صدای تو آشناست

                                                                                من درد مشترکم

                                                                                                        مرا فریاد کن... 

      منتظر چه هستي؟ به انتظار كه نشسته اي؟ چشم به راه كسي نشسته اي كه از آن دور دستها يا از آسمان بيايد و همه مشكلات را حل كند؟

بدي ها را مي بيني، مشكلات را مي فهمي، ايراد كار را مي داني كجاست، راه حلش را هم مي داني و درباره اش سخنراني مي كني و مي داني كه چه بايد كرد اما باز نشسته اي و حركتي نمي كني؟منتظر يك قهرمان هستي. يك نفر كه نترسد، يك نفر كه محكم و مصمم باشد، كسي كه اهل سكوت و مدارا با ستمگر نباشد، كاوه اي كه پرچم را بردارد و بي ترس و بيم فرياد برآورد و بر سياهي بتازد. نه اسير نان باشد نه دلبسته نام. نه سر به مشكلات خم كند و نه سر در آخور دنيا داشته باشد. وارسته اي كه جز از خدا نمي ترسد و جز او را لايق پرستش نمي داند. نه گوسفند است و نه به چوب شباني فريفته شده. قهرماني است.

قهرمان!!!؟؟؟

چرا نمي خواهي بپذيري كه تو منتظر خودي. تو هماني هستي كه انتظارش را مي كشي. تو كاوه اي. تو آرشي. تو علي هستي، تو حسين زمان خويشي. تو چشم به راه خودي. آري تو هماني كه مي داني ايران مي تواند بسيار بهتر از اين اداره شود. تو هماني كه مي داني ما اسير و درمانده كوتاهي و ترس و دروغ خويشتنيم. تو هماني كه مي تواني پدرت، مادرت، خواهران و برادرانت، دوستان و خويشان و هم وطنانت را از اين بدبختي و بيچارگي و فقر و بي اخلاقي و گرفتاري و ناميدي و غم، غم، غم، غم، غم، غم، غم... نجات دهي. تو مي تواني آبرو و عزت ايران را به ايرانيان باز گرداني . تو مي تواني ايران را سربلند كني. ايران چشم به راه توست. بپذير و ايمان بياور كه تو همان قهرماني هستي كه پدرت و پدر ِ پدرت و دوستانت و همه و حتا خودت سالها منتظرش بودي. مگر كاوه كه بود؟ مگر آرش چه كرد؟ مگر حسين يك انسان نبود؟ مگر گاندي از تو قوي تر بود؟ مگر مصدق گام بر همين خاك ننهاد و اهل ايران نبود. پس با همه ي وجود ايمان بياور كه تو هم مي تواني .

 تو ميهن خويش را آباد خواهي كرد اگر :

        ايمان بياوري كه تو همان كسي هستي كه منتظرش بودي و چشم به راهش هستي، اگر بخواهي و از خداوند بزرگ ياري بجويي و ترس و وابستگي و دلبستگي را از خود دور كني و ايمان بياوري كه از ديگران هيچ چيز كم نداري. بايد حركت كني اما نه حركتي انقلابي و ويران كننده، نه حركتي احساسي و عاطفي، بل حركتي اصلاحگرانه و سازنده. حركتي از روي علم و تدبير.

      نشسته اي و منتظر يك ناجي هستي؟ يك قهرمان كه بيايد و همه چيز را يك روزه درست كند و تو تكاني هم نخوري؟ اين ناجي و اين مصلح هرگز نخواهد آمد، زيرا آن ناجي خود تويي، زيرا  تو منتظر خويشي. تا تو برنخيزي، آن نجات بخش هرگز برنخواهد خواست. آنگاه تو و همه ي آنان كه چشم به راه تو اند، تا ابد در بدبختي و غم خواهند پوسيد. تو مسئولي. تو نمي تواني شانه خالي كني. از تو بازخواست خواهد شد. هيچ كس تو را نخواهد بخشيد، زيرا تو مي توانستي برخيزي و برنخواستي.

پس برخيز. برخيز و دست مرا هم بگير. من با تو  ام. او نخواهد آمد. تو، چشم به راه خويشي.......