ایران من و شما

آری... تو ، چشم به راه خويشي...

isarbakhsh — Sat, 08 Aug 2009 16:36:16 GMT

این پست را یکبار دیگر می گذارم. پس از سه سال... . انگار آن را برای امروز نگاشته بودم!

تو ، چشم به راه خويشي...

منتظر چه هستي؟ به انتظار كه نشسته اي؟ چشم به راه كسي نشسته اي كه از آن دور دستها يا از آسمان بيايد و همه مشكلات را حل كند؟

بدي ها را مي بيني، مشكلات را مي فهمي، ايراد كار را مي داني كجاست، راه حلش را هم مي داني و درباره اش سخنراني مي كني و مي داني كه چه بايد كرد اما باز نشسته اي و حركتي نمي كني؟منتظر يك قهرمان هستي. يك نفر كه نترسد، يك نفر كه محكم و مصمم باشد، كسي كه اهل سكوت و مدارا با ستمگر نباشد، كاوه اي كه پرچم را بردارد و بي ترس و بيم فرياد برآورد و بر سياهي بتازد. نه اسير نان باشد نه دلبسته نام. نه سر به مشكلات خم كند و نه سر در آخور دنيا داشته باشد. وارسته اي كه جز از خدا نمي ترسد و جز او را لايق پرستش نمي داند. نه گوسفند است و نه به چوب شباني فريفته شده. قهرماني است.

قهرمان!!!؟؟؟

چرا نمي خواهي بپذيري كه تو منتظر ِ خودي. تو هماني هستي كه انتظارش را مي كشي. تو كاوه اي. تو آرشي. تو علي هستي، تو حسين زمان خويشي. تو چشم به راه خودي. آري تو هماني كه مي داني ايران مي تواند بسيار بهتر از اين اداره شود. تو هماني كه مي داني ما اسير و درمانده كوتاهي و ترس و دروغ خويشتنيم. تو هماني كه مي تواني پدرت، مادرت، خواهران و برادرانت، دوستان و خويشان و هم وطنانت را از اين بدبختي و بيچارگي و فقر و بي اخلاقي و گرفتاري و ناميدي و غم، غم، غم، غم، غم، غم، غم... نجات دهي. تو مي تواني آبرو و عزت ايران را به ايرانيان باز گرداني . تو مي تواني ايران را سربلند كني. ايران چشم به راه توست. بپذير و ايمان بياور كه تو همان قهرماني هستي كه پدرت و پدر ِ پدرت و دوستانت و همه و حتا خودت سالها منتظرش بودي. مگر كاوه كه بود؟ مگر آرش چه كرد؟ مگر حسين يك انسان نبود؟ مگر گاندي از تو قوي تر بود؟ مگر مصدق گام بر همين خاك ننهاد و اهل ايران نبود؟ پس با همه ي وجود ايمان بياور كه تو هم مي تواني .

تو ميهن خويش را آباد خواهي كرد اگر :

ايمان بياوري كه تو همان كسي هستي كه منتظرش بودي و چشم به راهش هستي، اگر بخواهي و از خداوند بزرگ ياري بجويي و ترس و وابستگي و دلبستگي را از خود دور كني و ايمان بياوري كه از ديگران هيچ چيز كم نداري. بايد حركت كني اما نه حركتي انقلابي و ويران كننده، نه حركتي احساسي و عاطفي، بل حركتي اصلاحگرانه و سازنده. حركتي از روي علم و تدبير.

نشسته اي و منتظر يك ناجي هستي؟ يك قهرمان كه بيايد و همه چيز را يك روزه درست كند و تو تكاني هم نخوري؟ اين ناجي و اين مصلح هرگز نخواهد آمد، زيرا آن ناجي خود تويي، زيرا تو منتظر خويشي. تا تو برنخيزي، آن نجات بخش هرگز برنخواهد خواست. آنگاه تو و همه ي آنان كه چشم به راه تو اند، تا ابد در بدبختي و غم خواهند پوسيد. تو مسئولي. تو نمي تواني شانه خالي كني. از تو بازخواست خواهد شد. هيچ كس تو را نخواهد بخشيد، زيرا تو مي توانستي برخيزي و برنخواستي.

پس برخيز. برخيز و دست مرا هم بگير. من با تو ام. او نخواهد آمد. تو، چشم به راه خويشي.......

تا که فردا همچو شیران بشکنند ملتم زنجیر های بندگی

isarbakhsh — Mon, 13 Jul 2009 13:40:18 GMT

تا سحر ای شمع بر بالین من امشب از بهر خدا بیدار باش

سایه غم ناگهان بر دل نشست رحم کن امشب مرا غمخوار باش

کام امیدم بخون آغشته شد تیرهای غم چنان بر دل نشست

کاندرین دریای مست زندگی کشتی امید من بر گل نشست

آه ، ای یاران به فریادم رسید ورنه مرگ امشب به فریادم رسد

ترسم آن شیرین تر از جانم ز راه چون به دام مرگ افتادم ،رسد

گریه و فریاد بس کن شمع من بر دل ریشم نمک، دیگر مپاش

قصه بیتابی دل پیش من بیش از این دیگر مگو خاموش باش

جز تو ام ای مونس شب های تار در جهان دیگر مرا یاری نماند

زآن همه یاران بجز دیدار مرگ با کسی امید دیداری نماند

همدم من، مونس من، شمع من جز توام در این جهان غمخوار کو؟

وندرین صحرای وحشت زای مرگ وای بر من ، وای بر من،یار کو؟

اندرین زندان من ، امشب شمع من دست خواهم شستن ازاین زندگی

تا که فردا همچو شیران بشکنند ملتم زنجیر های بندگی

مسجد لولاگر، خانه خدا یا ...

isarbakhsh — Mon, 22 Jun 2009 11:32:18 GMT

بي مقدمه مي نويسم.

همه از شرايط اين روزها آگاهيد. پريروز (شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۸۸) من در خيابان نواب بالاتر از ايستگاه مترو شاهد واقعه اي دردناك بودم. زماني كه عده اي در خيابان اجتماع كرده و شعار الله اكبر و يا حسين سر مي دادند، به يكبار ديدم كه از پشت بام مسجدي كه آنجا قرار داشت و بعدا گفتند كه نامش لولاگر است، عده اي لباس شخصي كه كلاه و جليقه و سپر مخصوص داشتند و آنجا كمين كرده بودند، به سوي مردم بي دفاع و بي گناه ، آجر و سنگ و گاز اشك آور پرتاب كرده و گاه با تفنگ شليك مي كنند. آري اين بار از بالاي خانه خدا به سوي خلق خدا، دزدانه و ناجوانمردانه حمله مي كردند و تجمع كنندگان و رهگذران را مورد هدف قرار مي دهند. هنگامي كه مردم دانستند كه از بالاي مسجد به سوي آنها شليك شده و سنگ و آجر پرتاب مي شود، پرتاب سنگ به سوي پشت بام مسجد آغاز شد و در و ديوار مسجد و پنجره هايش مورد اصابت سنگ و پس از مدتي ، تكه پارچه هاي مشتعل قرار گرفت. اين رويارويي حدود دو ساعت طول كشيد و مردمي كه مدام در خيابان مورد حمله موتورسوارن گاردي و لباس شخصي قرار داشتند و با شليك مستقيم و گاز اشك آور و باتون و چوب و چاقو و ... و حمله و ضرب و شتم مجروح و مصدوم مي شدند و هليكوپتري با صداي رعب آور مدام از بالاي سرشان مي گذشت، مجبور بودند به سوي مكاني كه بارها در آنجا با خداي خويش به راز و نياز پرداخته بودند، سنگ و آجر پرتاب نمايند. افسوس ... افسوس... .

صحنه دردناكي بود. خانه خدا كمينگاه دشمنان خلق خدا شده بود و نه... آنجا ديگر خانه خدا نبود. آنجا خانه شيطان شده بود... . مگر نه اين كه خانه خدا بايد مامن و مرجع خلق خدا باشد؟ مگر مساجد براي مردم ساخته نشده اند؟ خدا چه نيازي به خانه دارد. خدا از هر چه زمان و مكان است بي نياز است. مسجد بايد پناهگاه ناس ( مردم) باشد نه كمينگاهي براي دشمنان خلق او.

آنان كه ادعاي خداپرستي و حسين دوستي مي كنند، پاسخ دهند كه در خانه خدا كمين كردن و ناجوانمردانه به سوي خلق خدا آتش گشودن، منش و رفتار و سفارش كدام يك از بزرگان دين و انسانيت است؟

همانجا گمان كردم اين كار نقشه ايست براي تحريك مردم براي سنگ پراني به سوي مسجد ، تا فردا فرياي وااسلاما سردهند كه خانه خدا را هم به آتش كشيدند ... . به خدا سوگند مي دانستم فرداي همان روز صدا و سيماي دروغگو و نامرد و سايتها و روزنامه هاي آنها بدون اشاره به علت سنگ پراني مردم به مسجد، خواهند نوشت كه طرفداران موسوي ضد دين و ضد انقلاب و منافق اند و نه با احمدي نژاد ، كه با خدا و اسلام و نظام اسلامي مخالف اند و براي همين خانه خدا را آتش زدند... .

چرا اخبار را كامل بازگو نمي كنند؟ چرا انصاف را فراموش كرده اند؟ البته هر عقل سليمي اين گونه اخبار را بشنود ، با خود مي پرسد: چرا ؟ به چه علت؟

واي و لعنت خدا بر دروغگويان و ناكساني كه نه دين دارند و نه آزاده اند...

بايد كاري كرد، پيش از آنكه ديگر نتوان كاري كرد...

isarbakhsh — Mon, 27 Oct 2008 19:25:18 GMT

دقيقا همين را مي خواستند......مي خواستند كاري كنند كه ما ساكت شويم. سكوت كنيم . قهر كنيم . ديگر نخوانيم. ننويسيم. نگوييم. فقط ساكت باشيم و سردر آخور زندگي فرو كرده و بگوييم : اه كه اين سياست چقدر كثيف است. آنان اين جمله را در دهانمان انداختند: سياست كثافت است. سياست پدر و مادر ندارد.....
اما چطور است كه اين چيز كثيف براي آنان همه چيز شده است. هم پدر و هم مادر و هم دنيا و هم آخرت... .
و ما قول خورده ايم. ما با سرنوشت خود قهر كرده ايم. و اين افسارگسيختگان ، عنان سرنوشتمان را در دست گرفته اند و ما را تا اين سراشيبي سقوط كشانده اند. سقوط ارزشها. سقوط عاطفه. سقوط انسانيت. سقوط نوع دوستي. سقوط وطن پرستي. سقوط همه چيز... همه چيز.....

اما ديگر كافي است... . بايد كاري كرد، پيش از آنكه ديگر نتوان كاري كرد...

از نوشتن، توبه نتوان كرد

isarbakhsh — Fri, 17 Oct 2008 03:08:18 GMT

از نوشتن، توبه نتوان كرد...
قلم توتم من است.........

نفسم بریده و قلمم شکسته است

isarbakhsh — Tue, 29 Apr 2008 18:01:53 GMT

نفسم بریده و قلمم شکسته است...

افسوس

متن حقوق بشر کورش بزرگ

isarbakhsh — Sat, 28 Apr 2007 11:34:09 GMT

به نام خدا

امسال خداوند بزرگ برایم موقعیتی پدید آورد تا بتوانم لحظه تحویل سال را در کنار آرامگاه کورش بزرگ باشم و به این ایرانی بزرگ و جایگاه بلندش بیندیشم. در کنار آرامگاه او چنان حسی به من دست داده بود که قابل توصیف نیست. مرور متن حقوق بشری که او چند هزار سال پیش برای ایرانیان نگاشت و اجرا کرد، دلم را و تن و روانم را سرشار از غرور می کرد و نگاه به اکنون، غمگینم می ساخت. چه بوده و چه شده....

متن حقوق بشر كوروش بزرگ

اينك كه به ياري مزدا تاج سلطنت ايران، بابل و كشورهاي چهارگانه را بر سرگذاشته ام اعلام مي كنم : تا روزي كه زنده هستم و مزدا پادشاهي را به من ارمغان مي كند كيش و آيين و باورهاي مردماني را كه من پادشاه آنها هستم گرامي بدارم و نگذارم كه فرمانروايان و زير دستان من كيش و آيين و دين و روش مردمان ديگر را پست بدارند و يا آنها را بيازارند.

من كه امروز افسر پادشاهي را بر سر نهاد ه ام ، تا روزي كه زنده هستم و مزدا پادشاهي را به من ارزاني كرده هرگز فرمانروايي خود را بر هيچ مردمي به زور تحميل نكنم و در پادشاهي من هر ملتي آزاد است كه مرا به شاهي خود بپذيرد يا نپذيرد و هرگاه نخواهد مرا كه پادشاه ايران و بابل و كشورهاي رابعه هستم ، نخواهم گذاشت كسي به ديگري ستم كند و اگر كسي ناتوان بود و بر او ستمي رفت من از وي دفاع خواهم كرد و حق او را گرفته و به او پس خواهم داد و ستمكاران را به كيفر خواهم رساند.

من تا روزي كه پادشاه هستم نخواهم گذاشت كسي مال و اموال ديگري را با زور و يا هر روش نادرست ديگري از او بدون پرداخت ارزش واقعي آن بگيرد.
من تا روزي كه زنده هستم نخواهم گذاشت كسي، كسي را به بيگاري بگيرد و به او مزد نپردازد. من اعلام مي كنم كه هر كس آزاد است هر دين و آييني را كه ميل دارد برگزيند و در هر جا كه مي خواهد سكونت نمايد و به هر گونه كه معتقد است عبادت كند و معتقدات خود را به جا آورد و هر كسب و كاري را كه مي خواهد انتخاب نمايد ، تنها به شرطي كه حق كسي را پايمال ننمايد و زياني به حقوق ديگران وارد نسازد.

من اعلام مي كنم هر كس پاسخگوي اعمال خود مي باشد. هيچ كس را نبايد به انگيزه اينكه يكي از بستگانش خلاف كرده است مجازات كرد و اگر كسي از دودمان يا خانواده اي خلاف كرد تنها همان كس به كيفر برسد و با ديگر مردمان و خانواده كاري نيست.

تا روزي كه من زنده هستم نخواهم گذاشت مردان و زنان را به نام برده و يا نامهاي ديگر بفروشند و اين رسم زندگي بايد از گيتي رخت بربندد.

از مزدا مي خواهم كه مرا در تعهداتي كه نسبت به ملتهاي ايران و ممالك چهارگانه گرفته ام پيروز گرداند.

بازگشت... اما نه چندان باشکوه... نه چندان خرسند...

isarbakhsh — Mon, 09 Apr 2007 07:56:24 GMT

تصمیم گرفتم دوباره بنویسم گرچه هنوز دستم به قلم نمی رود...

نوشتن یا ننوشتن، مسئله این است...

isarbakhsh — Wed, 01 Nov 2006 10:17:28 GMT

می دانم این کارم اشتباه است. ننوشتن یادداشت هفتگی در وبلاگ را می گویم. می دانم حق ندارم اگر وبلاگم حتا یک خوانده داشته باشد، منتظرش بگذارم و برایش ننویسم. می دانم سکوت دوای درد نیست. می دانم من مسئولم بگویم و بنویسم و این امروز شاید تنها کاری است که از دستم برمی آید. می دانم که نوشتن رسالت من است و امروز قلم ( کی برد) دست افزار رزمم. می دانم که ...

اما چه کنم که امروز شرم دارم از نوشتن. آخر قلم نیز حرمتی دارد. آخر نویسنده ای که خود توانایی عمل به نوشته هایش را ندارد، نوشتنش به چه کار می آید؟ نوشتن آن گاه که رسالت یک سبک کننده و یک تخلیه کننده خشم و احساس را داشته باشد، دیگر نه تنها مقدس نیست، بلکه ابزاری است برای خودفریبی و فرار از مسئولیت اجتماعی. چه فایده که من خشمم را بر سر این کی برد بیگناه خالی کنم که خودم را سبک کنم و خالی شوم از شرم ناتوانی؟

قلم آن گاه که عصیان مقدس مرا فرو نشاند و خشم مقدسم را که باید مرا به کار و حرکت وادارد، فرو نشاند، دیگر مقدس نیست. عینکی است برای ندیدن و آسوده شدن. آبی است بر آتش مقدس عصیان. سوپاپ اطمینانی است برای منفجر نشدن. پاک کردن صورت مسئله است. فرار از زیر بار سنگین و مقدس مسئولیت اجتماعی است. درست است که نوشتن، خود حرکتی است برای آگاهی دهی و ... اما هر حرکت بلندمدت اگر با یک حرکت کوتاه مدت همراه نباشد، عقیم می ماند. شما اگر چه برای آینده برنامه ریزی می کنید اما برای برآوردن نیازهای روزمره مجبورید کار کنید.

نمی دانم چه کنم. گاهی نانوشتن ، از نوشتن مقدس تر است. اما نیک می دانم نوشتن را آن گاه باید تعطیل کرد که جایگزین بهتری برایش داشته باشیم.

پس باید این چنین کنم: بنویسم اما نه برای سرکوب خشم مقدسم بلکه برای آگاهی دهی و آزادی. و حرکت کنم در حد توانم. نه نوشتن مرا از کار و حرکت باز دارد و نه ناتوانی از حرکت، سبب شود ننویسم.

از آنان که هنوز مرا با یاد دارند و به این تارنگار سر می زنند، شرم دارم. با همه وجود به همه دوستان درود می فرستم.

من درد مشترکم ، مرا فریاد کن...

isarbakhsh — Sat, 16 Sep 2006 07:44:18 GMT

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که بیبینی

یا چیزی چنانکه بدانی

من درد مشترکم

مرا فریاد کن...

درخت با جنگل سخن می گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکهشان

و من با تو سخن می گویم

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

و دستهایت با دستان من آشناست

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترین زندگان بوده اند

دستت را به من بده

دستهای تو با من آشناست

ای دیر یافته! با تو سخن می گویم

بسان ابر که با توفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا

بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من ریشه های تو را یافته ام

زیرا که صدای من با صدای تو آشناست

من درد مشترکم

مرا فریاد کن...