ایران من و شما

نفسم بریده و قلمم شکسته است

isarbakhsh — Tue, 29 Apr 2008 18:01:53 GMT

نفسم بریده و قلمم شکسته است...

افسوس

متن حقوق بشر کورش بزرگ

isarbakhsh — Sat, 28 Apr 2007 11:34:09 GMT

به نام خدا

امسال خداوند بزرگ برایم موقعیتی پدید آورد تا بتوانم لحظه تحویل سال را در کنار آرامگاه کورش بزرگ باشم و به این ایرانی بزرگ و جایگاه بلندش بیندیشم. در کنار آرامگاه او چنان حسی به من دست داده بود که قابل توصیف نیست. مرور متن حقوق بشری که او چند هزار سال پیش برای ایرانیان نگاشت و اجرا کرد، دلم را و تن و روانم را سرشار از غرور می کرد و نگاه به اکنون، غمگینم می ساخت. چه بوده و چه شده....

متن حقوق بشر كوروش بزرگ

اينك كه به ياري مزدا تاج سلطنت ايران، بابل و كشورهاي چهارگانه را بر سرگذاشته ام اعلام مي كنم : تا روزي كه زنده هستم و مزدا پادشاهي را به من ارمغان مي كند كيش و آيين و باورهاي مردماني را كه من پادشاه آنها هستم گرامي بدارم و نگذارم كه فرمانروايان و زير دستان من كيش و آيين و دين و روش مردمان ديگر را پست بدارند و يا آنها را بيازارند.

من كه امروز افسر پادشاهي را بر سر نهاد ه ام ، تا روزي كه زنده هستم و مزدا پادشاهي را به من ارزاني كرده هرگز فرمانروايي خود را بر هيچ مردمي به زور تحميل نكنم و در پادشاهي من هر ملتي آزاد است كه مرا به شاهي خود بپذيرد يا نپذيرد و هرگاه نخواهد مرا كه پادشاه ايران و بابل و كشورهاي رابعه هستم ، نخواهم گذاشت كسي به ديگري ستم كند و اگر كسي ناتوان بود و بر او ستمي رفت من از وي دفاع خواهم كرد و حق او را گرفته و به او پس خواهم داد و ستمكاران را به كيفر خواهم رساند.

من تا روزي كه پادشاه هستم نخواهم گذاشت كسي مال و اموال ديگري را با زور و يا هر روش نادرست ديگري از او بدون پرداخت ارزش واقعي آن بگيرد.
من تا روزي كه زنده هستم نخواهم گذاشت كسي، كسي را به بيگاري بگيرد و به او مزد نپردازد. من اعلام مي كنم كه هر كس آزاد است هر دين و آييني را كه ميل دارد برگزيند و در هر جا كه مي خواهد سكونت نمايد و به هر گونه كه معتقد است عبادت كند و معتقدات خود را به جا آورد و هر كسب و كاري را كه مي خواهد انتخاب نمايد ، تنها به شرطي كه حق كسي را پايمال ننمايد و زياني به حقوق ديگران وارد نسازد.

من اعلام مي كنم هر كس پاسخگوي اعمال خود مي باشد. هيچ كس را نبايد به انگيزه اينكه يكي از بستگانش خلاف كرده است مجازات كرد و اگر كسي از دودمان يا خانواده اي خلاف كرد تنها همان كس به كيفر برسد و با ديگر مردمان و خانواده كاري نيست.

تا روزي كه من زنده هستم نخواهم گذاشت مردان و زنان را به نام برده و يا نامهاي ديگر بفروشند و اين رسم زندگي بايد از گيتي رخت بربندد.

از مزدا مي خواهم كه مرا در تعهداتي كه نسبت به ملتهاي ايران و ممالك چهارگانه گرفته ام پيروز گرداند.

بازگشت... اما نه چندان باشکوه... نه چندان خرسند...

isarbakhsh — Mon, 09 Apr 2007 07:56:24 GMT

تصمیم گرفتم دوباره بنویسم گرچه هنوز دستم به قلم نمی رود...

نوشتن یا ننوشتن، مسئله این است...

isarbakhsh — Wed, 01 Nov 2006 10:17:28 GMT

می دانم این کارم اشتباه است. ننوشتن یادداشت هفتگی در وبلاگ را می گویم. می دانم حق ندارم اگر وبلاگم حتا یک خوانده داشته باشد، منتظرش بگذارم و برایش ننویسم. می دانم سکوت دوای درد نیست. می دانم من مسئولم بگویم و بنویسم و این امروز شاید تنها کاری است که از دستم برمی آید. می دانم که نوشتن رسالت من است و امروز قلم ( کی برد) دست افزار رزمم. می دانم که ...

اما چه کنم که امروز شرم دارم از نوشتن. آخر قلم نیز حرمتی دارد. آخر نویسنده ای که خود توانایی عمل به نوشته هایش را ندارد، نوشتنش به چه کار می آید؟ نوشتن آن گاه که رسالت یک سبک کننده و یک تخلیه کننده خشم و احساس را داشته باشد، دیگر نه تنها مقدس نیست، بلکه ابزاری است برای خودفریبی و فرار از مسئولیت اجتماعی. چه فایده که من خشمم را بر سر این کی برد بیگناه خالی کنم که خودم را سبک کنم و خالی شوم از شرم ناتوانی؟

قلم آن گاه که عصیان مقدس مرا فرو نشاند و خشم مقدسم را که باید مرا به کار و حرکت وادارد، فرو نشاند، دیگر مقدس نیست. عینکی است برای ندیدن و آسوده شدن. آبی است بر آتش مقدس عصیان. سوپاپ اطمینانی است برای منفجر نشدن. پاک کردن صورت مسئله است. فرار از زیر بار سنگین و مقدس مسئولیت اجتماعی است. درست است که نوشتن، خود حرکتی است برای آگاهی دهی و ... اما هر حرکت بلندمدت اگر با یک حرکت کوتاه مدت همراه نباشد، عقیم می ماند. شما اگر چه برای آینده برنامه ریزی می کنید اما برای برآوردن نیازهای روزمره مجبورید کار کنید.

نمی دانم چه کنم. گاهی نانوشتن ، از نوشتن مقدس تر است. اما نیک می دانم نوشتن را آن گاه باید تعطیل کرد که جایگزین بهتری برایش داشته باشیم.

پس باید این چنین کنم: بنویسم اما نه برای سرکوب خشم مقدسم بلکه برای آگاهی دهی و آزادی. و حرکت کنم در حد توانم. نه نوشتن مرا از کار و حرکت باز دارد و نه ناتوانی از حرکت، سبب شود ننویسم.

از آنان که هنوز مرا با یاد دارند و به این تارنگار سر می زنند، شرم دارم. با همه وجود به همه دوستان درود می فرستم.

من درد مشترکم ، مرا فریاد کن...

isarbakhsh — Sat, 16 Sep 2006 07:44:18 GMT

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که بیبینی

یا چیزی چنانکه بدانی

من درد مشترکم

مرا فریاد کن...

درخت با جنگل سخن می گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکهشان

و من با تو سخن می گویم

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

و دستهایت با دستان من آشناست

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترین زندگان بوده اند

دستت را به من بده

دستهای تو با من آشناست

ای دیر یافته! با تو سخن می گویم

بسان ابر که با توفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا

بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من ریشه های تو را یافته ام

زیرا که صدای من با صدای تو آشناست

من درد مشترکم

مرا فریاد کن...

تو ، چشم به راه خويشي...

isarbakhsh — Wed, 23 Aug 2006 17:15:18 GMT

منتظر چه هستي؟ به انتظار كه نشسته اي؟ چشم به راه كسي نشسته اي كه از آن دور دستها يا از آسمان بيايد و همه مشكلات را حل كند؟

بدي ها را مي بيني، مشكلات را مي فهمي، ايراد كار را مي داني كجاست، راه حلش را هم مي داني و درباره اش سخنراني مي كني و مي داني كه چه بايد كرد اما باز نشسته اي و حركتي نمي كني؟منتظر يك قهرمان هستي. يك نفر كه نترسد، يك نفر كه محكم و مصمم باشد، كسي كه اهل سكوت و مدارا با ستمگر نباشد، كاوه اي كه پرچم را بردارد و بي ترس و بيم فرياد برآورد و بر سياهي بتازد. نه اسير نان باشد نه دلبسته نام. نه سر به مشكلات خم كند و نه سر در آخور دنيا داشته باشد. وارسته اي كه جز از خدا نمي ترسد و جز او را لايق پرستش نمي داند. نه گوسفند است و نه به چوب شباني فريفته شده. قهرماني است.

قهرمان!!!؟؟؟

چرا نمي خواهي بپذيري كه تو منتظر خودي. تو هماني هستي كه انتظارش را مي كشي. تو كاوه اي. تو آرشي. تو علي هستي، تو حسين زمان خويشي. تو چشم به راه خودي. آري تو هماني كه مي داني ايران مي تواند بسيار بهتر از اين اداره شود. تو هماني كه مي داني ما اسير و درمانده كوتاهي و ترس و دروغ خويشتنيم. تو هماني كه مي تواني پدرت، مادرت، خواهران و برادرانت، دوستان و خويشان و هم وطنانت را از اين بدبختي و بيچارگي و فقر و بي اخلاقي و گرفتاري و ناميدي و غم، غم، غم، غم، غم، غم، غم... نجات دهي. تو مي تواني آبرو و عزت ايران را به ايرانيان باز گرداني . تو مي تواني ايران را سربلند كني. ايران چشم به راه توست. بپذير و ايمان بياور كه تو همان قهرماني هستي كه پدرت و پدر ِ پدرت و دوستانت و همه و حتا خودت سالها منتظرش بودي. مگر كاوه كه بود؟ مگر آرش چه كرد؟ مگر حسين يك انسان نبود؟ مگر گاندي از تو قوي تر بود؟ مگر مصدق گام بر همين خاك ننهاد و اهل ايران نبود. پس با همه ي وجود ايمان بياور كه تو هم مي تواني .

تو ميهن خويش را آباد خواهي كرد اگر :

ايمان بياوري كه تو همان كسي هستي كه منتظرش بودي و چشم به راهش هستي، اگر بخواهي و از خداوند بزرگ ياري بجويي و ترس و وابستگي و دلبستگي را از خود دور كني و ايمان بياوري كه از ديگران هيچ چيز كم نداري. بايد حركت كني اما نه حركتي انقلابي و ويران كننده، نه حركتي احساسي و عاطفي، بل حركتي اصلاحگرانه و سازنده. حركتي از روي علم و تدبير.

نشسته اي و منتظر يك ناجي هستي؟ يك قهرمان كه بيايد و همه چيز را يك روزه درست كند و تو تكاني هم نخوري؟ اين ناجي و اين مصلح هرگز نخواهد آمد، زيرا آن ناجي خود تويي، زيرا تو منتظر خويشي. تا تو برنخيزي، آن نجات بخش هرگز برنخواهد خواست. آنگاه تو و همه ي آنان كه چشم به راه تو اند، تا ابد در بدبختي و غم خواهند پوسيد. تو مسئولي. تو نمي تواني شانه خالي كني. از تو بازخواست خواهد شد. هيچ كس تو را نخواهد بخشيد، زيرا تو مي توانستي برخيزي و برنخواستي.

پس برخيز. برخيز و دست مرا هم بگير. من با تو ام. او نخواهد آمد. تو، چشم به راه خويشي.......

مرثيه دكتر علي شريعتي به قلم دكتر چمران

isarbakhsh — Sun, 20 Aug 2006 07:55:18 GMT

مرثيه دكتر علي شريعتي به قلم دكتر چمران:

اي علي! هميشه فکر مي‌کردم که تو بر مرگ من مرثيه خواهي گفت و چقدر متأثرم که اکنون من بر تو مرثيه مي‌خوانم!
اي علي! من آمده‌ام كه بر حال زار خود گريه كنم، زيرا تو بزرگتر از آني كه به گريه و لابه ما احتياج داشته باشي!....
خوش داشتم که وجود غم‌آلود خود را به سرپنجه هنرمند تو بسپارم، و تو نيِ وجودم را با هنرمندي خود بنوازي و از لابلاي زير و بم تار و پود وجودم، سرود عشق و آواي تنهايي و آواز بيابان و موسيقي آسمان بشنوي.
مي‌خواستم که غم‌هاي دلم را بر تو بگشايم و تو "اکسير صفت" غم‌هاي کثيفم را به زيبايي مبدّل کني و سوزوگداز دلم را تسکين بخشي.
مي‌خواستم که پرده‌هاي جديدي از ظلم وستم را که بر شيعيان علي(ع) و حسين(ع) مي‌گذرد، بر تو نشان دهم و کينه‌ها و حقه‌ها و تهمت‌ها و دسيسه‌بازي‌هاي کثيفي را که از زمان ابوسفيان تا به امروز بر همه جا ظلمت افکنده است بنمايانم.
اي علي! تو را وقتي شناختم که کوير تو را شکافتم و در اعماق قلبت و روحت شنا کردم و احساسات خفته وناگفته خود را در آن يافتم. قبل از آن خود را تنها مي‌ديدم و حتي از احساسات و افکار خود خجل بودم و گاهگاهي از غيرطبيعي بودن خود شرم مي‌کردم؛ اما هنگامي ‌که با تو آشنا شدم، در دوري دور از تنهايي به در آمدم و با تو هم‌راز و همنشين شدم.

اي علي! تو مرا به خويشتن آشنا کردي. من از خود بيگانه بودم. همه ابعاد روحي و معنوي خود را نمي‌دانستم. تو دريچه‌اي به سوي من باز کردي و مرا به ديدار اين بوستان شورانگيز بردي و زشتي‌ها و زيبايي‌هاي آن را به من نشان دادي.
اي علي! شايد تعجب کني اگر بگويم که همين هفته گذشته که به محور جنگ "بنت جبيل" رفته بودم و چند روزي را در سنگرهاي متقدّم "تل مسعود" در ميان جنگندگان "امل" گذراندم، فقط يک کتاب با خودم بردم و آن "کوير" تو بود؛ کوير که يک عالم معنا و غنا داشت و مرا به آسمان‌ها مي‌برد و ازليّت و ابديّت را متصل مي‌کرد؛ کويري که در آن نداي عدم را مي‌شنيدم، از فشار وجود مي‌آرميدم، به ملکوت آسمان‌ها پرواز مي‌کردم و در دنياي تنهايي به درجه وحدت مي‌رسيدم؛ کويري که گوهر وجود مرا، لخت و عريان، در برابر آفتاب سوزان حقيقت قرار داده، مي‌گداخت و همه ناخالصي‌ها را دود و خاکستر مي‌کرد و مرا در قربانگاه عشق، فداي پروردگار عالم مي‌نمود...

اي علي! همراه تو به کوير مي‌روم؛ کوير تنهايي، زير آتش سوزان عشق، در توفان‌هاي سهمگين تاريخ که امواج ظلم و ستم، در درياي بي‌انتهاي محروميت و شکنجه، بر پيکر کشتي شکسته حيات وجود ما مي‌تازد.
اي علي! همراه تو به حج مي‌روم؛ در ميان شور و شوق، در مقابل ابّهت وجلال، محو مي‌شوم، اندامم مي‌لرزد و خدا را از دريچه چشم تو مي‌بينم و همراه روح بلند تو به پرواز در مي‌آيم و با خدا به درجه وحدت مي‌رسم.
اي علي! همراه تو به قلب تاريخ فرو مي‌روم، راه و رسم عشق بازي را مي‌آموزم و به علي بزرگ آن‌قدر عشق مي‌ورزم که از سر تا به پا مي‌سوزم....

اي علي! همراه تو به ديدار اتاق کوچک فاطمه مي‌روم؛ اتاقي که با همه کوچکي‌اش، از دنيا و همه تاريخ بزرگتر است؛ اتاقي که يک در به مسجدالنبي دارد و پيغمبر بزرگ، آن را با نبوّت خود مبارک کرده است، اتاق کوچکي که علي(ع)، فاطمه(س)، زينب(س)، حسن(ع) و حسين(ع) را يکجا در خود جمع نموده است؛ اتاق کوچکي که مظهر عشق، فداکاري، ايمان، استقامت و شهادت است.
راستي چقدر دل‌انگيز است آنجا که فاطمه کوچک را نشان مي‌دهي که صورت خاک‌آلود پدر بزرگوارش را با دست‌هاي بسيار کوچکش نوازش مي‌دهد و زير بغل او را که بي‌هوش بر زمين افتاده است، مي‌گيرد و بلند مي‌کند!
اي علي! تو "ابوذر غفاري" را به من شناساندي، مبارزات بي‌امانش را عليه ظلم و ستم نشان دادي، شجاعت، صراحت، پاکي و ايمانش را نمودي و اين پيرمرد آهنين‌اراده را چه زيبا تصوير کردي، وقتي که استخوان‌پاره‌اي را به دست گرفته، بر فرق "ابن کعب" مي‌کوبد و خون به راه مي‌اندازد! من فرياد ضجه‌آساي ابوذر را از حلقوم تو مي‌شنوم و در برق چشمانت، خشم او را مي‌بينم، در سوز و گداز تو، بيابان سوزان ربذه را مي‌يابم که ابوذر قهرمان، بر شن‌هاي داغ افتاده، در تنهايي و فقر جان مي‌دهد ... .

‌اي علي! تو در دنياي معاصر، با شيطان‌ها و طاغوت‌ها به جنگ پرداختي، با زر و زور و تزوير درافتادي؛ با تکفير روحاني‌نمايان، با دشمني غرب‌زدگان، با تحريف تاريخ، با خدعه علم، با جادوگري هنر روبه‌رو شدي، همه آنها عليه تو به جنگ پرداختند؛ اما تو با معجزه حق و ايمان و روح، بر آنها چيره شدي، با تکيه به ايمان به خدا و صبر و تحمل دريا و ايستادگي کوه و برّندگي شهادت، به مبارزه خداوندان "زر و زور و تزوير" برخاستي و همه را به زانو در آوردي.
اي علي! دينداران متعصّب و جاهل، تو را به حربه تکفير کوفتند و از هيچ دشمني و تهمت فروگذار نکردند و غربزدگان نيز که خود را به دروغ، "روشنفکر" مي‌ناميدند، تو را به تهمت ارتجاع کوبيدند و اهانت‌ها کردند. رژيم شاه نيز که نمي‌توانست وجود تو را تحمّل کند و روشنگري تو را مخالف مصالح خود مي‌ديد، تو را به زنجير کشيد و بالاخره... "شهيد" کرد...

پرچم ایران : نماد ملی وحدت بخش

isarbakhsh — Thu, 10 Aug 2006 14:31:18 GMT

پرچم و نماد هر كشور، نشانه ايست از تاريخ ، فرهنگ، اعتقادات یک ملت و البته اثر پذير از جريانهاي سياسي و حاكميت آن كشور. پرچم ايران از آغاز تا امروز يك مسير طولاني را گذرانده تا به شكل امروزي درآمده است، اگر چه هر نظام حاكم در تاريخ ايران كوشيده است شكل و رنگ پرچم را با سليقه و اعتقادات و اولويتهاي خويش همسو سازد.

شير و خورشيد را مي توان نشاني پرمعنا و زيبا دانست كه ريشه در اعتقادات و انديشه هاي تاريخي و ملي ايرانيان دارد. این نشان به طور اتفاقی و بی دلیل در پرچم ایران قرار نگرفته و علامتی بی ریشه و بدون پیشینه تاریخی نیست.

آوردن تاریخچه ای از قرار گرفتن نشان شیر و خورشید بر پرچم ایران، اگر چه می تواند مفید باشد، اما مطلب را طولانی می کند، پس برای آگاهی از تاریخ پرچم ایران و نشان شیر و خورشید ، به لینکهای زیر توجه فرمایید:

http://parcham.net/

http://www.iranzone.net/fa/bekhanim/parcham.html#3

http://www.pdemi.org/lionandsun.htm

http://www.mypalm.de/links/persien/flag/flag10.gif

http://tinypic.com/juy4bm.jpg

پس از انقلاب ۱۳۵۷ در حال و هواي انقلابي گري و بر اساس احساسات و هيجانهاي آن دوره و چه بسا به سبب وجود نشان تاج بر بالای سر نشان شیر و خورشید، نشان شیر و خورشید جای خود را به نشان الله داد، زیرا کمتر کسی از واقعیت، تاریخ پیدایش و فلسفه وجودی شیر و خورشید خبر داشت و نشان شیر و خورشید را نشانی طاغوتی و نماد رژیم شاه می پنداشتند. متاسفانه کسی به این مسئله توجه نکرد که شیر و خورشید و الله هیچ ضدیتی با هم ندارند و الله سایه خویش را همچنان بر سر ایران و ایرانیان و شیر و خورشید مستدام خواهد داشت، از اين رو برداشتن اين نشان زيبا و تاريخي درست به نظر نمي رسد. امروز وقت آن است تجدید نظری در برخی اقدامات انقلابی آن زمان و در راه تصحیح و اصلاح آن انجام شود..

در حالي كه ملتهاي گوناگون دنيا پيوسته مي كوشند نمادهاي تاريخي و ملي خود را با چنگ و دندان و با دادن خون فرزندان خويش پاسداري كنند، بسيار نابخردانه است كه ما نماد پرغرور و پر معناي شير و خورشيد را كه نماد ايران بزرگ و ملت سرفراز آن است و مي تواند عامل وحدت و يكدلي ميان همه ايرانيان باشد، از پرچم كشورمان برداريم و چه دردآور خواهد بود اگر كشورهاي ديگر اين نماد تاريخي ما را براي خود بردارند و نماد خويش سازند.

شير و خورشيد نماد ملي ماست و عاملي براي همدلي همه ايرانيان و اختصاص به همه ايرانيان با هر مذهب و نژاد و زباني دارد.

حال چگونه مي توان اين نماد را به پرچم ايران بازگرداند به گونه اي كه نه تنها سبب تفرقه نباشد، بلكه عاملي شود براي وحدت و يگانگي همه ايرانيان و همه در زير اين پرچم احساس خوب ايراني بودن كنند و اين پرچم را نه نماد يك نظام حكومتي و دولتي ، بلکه نماد ايران بدانند؟

خوشبختانه ما امروز مشكلي با رنگهاي پرچم نداريم و همه سه رنگ: سبز، سفيد و سرخ را دوست دارند. من فكر مي كنم به سبب آنكه همه ايرانيان با هر دين و مسلك و آييني، خداوند بزرگ را مي پرستند و خدا را برتر از همه چيز مي دانند و اعتقاد به خداوند بزرگ و پاك، بزرگ ترين عامل مشترك همه ايرانيان است، مي توان در پرچم، بالاي سر شير و خورشيد، نماد الله را قرار داد تا نشانه باشد بر حاكميت و تسلط و توجه دادار پاك و خداوند بخشنده و مهربان بر ايران و همه ايرانيان.

بدين ترتيب پرچم وحدت بخش و نماد واقعي ملي ما مي تواند به شکلی باشد که در آغاز مطلب می بینید.

شما با من موافقید؟

ای داد از این فرهنگمان...

isarbakhsh — Tue, 27 Jun 2006 10:50:09 GMT

ما مردم ایران فرهنگ عجیب و غریبی داریم( نخواستم و نتوانستم صفت ناشایستی به کار برم ). روزی کسی را تا اوج آسمان بالا می بریم و روز دیگر ، همان شخص را چنان به زمین می کوبیم و خوارش می سازیم که دیگر هرگز نتواند سر بر آورد. چرا ما این گونه ایم؟؟!!

در همه کشورهای دنیا و نزد همه ملتها ، گاهی انسانهایی ظهور می کنند که از دیگران سرآمدترند. این گونه انسانها ، برخی خوبند و برخی بد ، مانند پادشاهان و سیاستمداران و قهرمانها. درباره برخی نیز نمی توان صفت خوب یا بد را به کار برد ، مانند دانشمندان و نویسندگان. اما هر چه که هست ، این گونه آدمها نزد ملت خودشان و نسلهای بعدی عزت و اعتبار دارند و یاد و آثار و شخصیتشان همیشه باقی بوده و نقد و بررسی می شود. خونریزانی مانند اسکندر ، تیمور ، آشیل ، نرون ، چنگیز ، هیتلر و لنین نزد ملتشان آنقدر هم منفور نیستند و بسیاری نیز از آنان به بزرگی یاد می کنند. شاعران ، نویسندگان ، نقاشان و دانشمندان بزرگ نیز در کشورهای پیشرفته تا حد پرستش و خداگونگی بالابرده نمی شوند ، اما دوستداران بسیار دارند و آثار و مجسمه های آنان در همه جا به چشم می خورد.

در ایران اما رهبران و سیاستمداران در حد خدایی بالا برده می شوند و اشخاص با القاب امام و آقا و سید و نایب و آیت الله و غیره ، جایگاهی خدایی می یابند و مریدانشان هیچ گونه نقد و پرسشی را برنمی تابند. اما وای به حال کسی که از سکه بیفتد... آنگاه خدا به داد آن شخص برسد که ...

علی دایی ، فوتبالیست بنام کشورمان ، تا امروز سبب افتخارات بسیار برای ما و ایران بود. او کسی است که بیشترین گل ملی را در تاریخ فوتبال به ثبت رسانده و بارها دل همه ایرانیان را لبریز از شادی و نشاط کرده است. اما امروز کمتر کسی است که هر روز یک جک مسخره و توهین آمیز درباره او نشنود. چه شد آن همه تعریفها و تمجیدها؟؟ چه زود فراموش کردیم روزهایی را که گلهای دایی ما را تا حد مرگ خوشحال می کرد؟؟ درست است او امروز دیگر نمی تواند بازی کند و باید خیلی زودتر و در دوره اوج کنار می کشید ، اما آیا نباید این خطای او را به خاطر آن روزهای زیبا ببخشیم و لگدمالش نکنیم و به جای تخریب و توهین ، به درستی نقدش کنیم و از اشتباهش درس بگیریم ( اگر چه من فکر می کنم هر فوتبالیستی دوست دارد در جام جهانی بازی کند ، حتی اگر شایسته این کار نباشد و این مربی تیم است که باید در زمان مناسب ، بی تعارف و ترس، هرکسی را که خوب بازی نمی کند ، تعویض نماید و بازی اش ندهد.)

من می اندیشم : بالا بردن یک انسان تا حد پرستش و خداگونگی همان اندازه نادرست است که لگدمال کردن کسی که روزی اعتباری داشت.

آیا با این روش، ما باز خواهیم توانست انسانهایی سرآمد پرورش دهیم و آیا کسی جرات حرکت و انگیزه سرآمد شدن خواهد داشت؟ افسوس که بسیاری از بزرگان ، مردم ایران را مردمی فراموشکار و قدرناشناس می دانند... با آگاهی از این نکته که هیچ انسانی مصون از اشتباه نیست ، آیا زمان آن نرسیده که این رفتارمان را تصحیح کنیم؟

کلماتی که باید به طلا نگاشت...

isarbakhsh — Tue, 20 Jun 2006 06:00:16 GMT

خدايا!

به عوام ما علم‌ و به‌ مومنان‌ ما روشنايي و به روشنفكران‌ ما ايمان‌ و به متعصبين‌ ما

فهم‌ و به ‌ فهميدگان‌ ما تعصب‌ و به‌ زنان‌ ما شعور و به مردان‌ ما شرف‌ و به‌ پيران‌ ما

آگاهي‌ و به‌ جوانان‌ ما اصالت و به‌ اساتيد ما عقيده‌ و به‌ دانشجويان‌ ما نيز عقيده‌ و به‌

نويسندگان‌ ما تعهد و به‌ هنرمندان‌ ما درد و به‌ شاعران‌ ما شعور و به‌ محققان‌ ما هدف‌

و به‌ نوميدان‌ ما اميد و به‌ ضعيفان‌ ما نيرو و به‌ محافظه‌كاران‌ ما گستاخي‌ و به‌

نشستگان‌ ما قيام‌ و به‌ راكدان‌ ما تكان‌ و به‌ مردگان‌ ما حيات‌ و به‌ كوران‌ ما نگاه‌ و به‌

خاموشان‌ ما فرياد و به‌ مسلمانان‌ ما قرآن‌ و به‌ شيعيان‌ ما علي‌ و به‌ فرقه‌هاي‌ ما

وحدت‌ و به‌ حسودان‌ ما شفا و به‌ خودبينان‌ ما انصاف و به‌ فحّاشان‌ ما ادب‌ و به‌ مجاهدان‌

ما صبر و به‌ مردم‌ ما خودآگاهي‌ و به‌ همه‌ ی ملت‌ ما همت‌ تصميم‌ و استعداد فداكاري‌ و

شايستگي‌ نجات‌ و عزت‌ ببخش .

یاد و خاطره استاد دکتر علی شریعتی گرامی باد.